De bitch is back

En dan ben je zomaar een paar maanden verder zonder een blogje geschreven te hebben. Niet dat ik dat niet wilde en tijd voor had...ik had mijzelf als regel opgelegd dat ik niet als studie ontwijkend gedrag mijn in bloggersland mocht begeven. Dus naast werken, klussen, studeren, scriptie schrijven en af toe mijn vrienden irl zien heb ik vrij weinig gedaan. Gelukkig is mijn werk zo leuk dat sommige werkdagen eerder ter ontspanning waren. In de afgelopen maanden is genoeg gebeurd om leuke verhalen over te schrijven. Ook voor mijn soap heb ik weer genoeg gezien, gehoord en ook zelf uitgespookt om een aantal afleveringen te kunnen schrijven. 

Maar eerst...ik kan bijna niet geloven dat ik geen studieontwijkend gedrag meer hoef te vertonen. Scriptie is gisteren ingeleverd, laatste tentamen is gehaald...alleen nog wat portfolio dingen regelen en een klinische les geven in juni (waar ik zelfs de presentatie al klaar van heb). Het ziet er naar uit dat ze 29 augustus echt van plan zijn om mij een diploma te geven. Beetje surrealistisch nog...misschien ga ik het geloven als ik uitgebreid in de zon heb gezeten met wijn en vrienden. Fijne middag!

druk druk druk

Als je drie keer druk achter elkaar kan zeggen heb je het niet echt druk. Toch heb ik de komende tijd belachelijk weinig vrij tijd. Ik heb namelijk een huis gekocht. ONWIJS leuk...alleen moet er wel wat aan gedaan worden. Daarnaast moet ik ergens in januari mijn scriptie in concept vorm inleveren. En of dat nog niet genoeg is heb ik ook nog een tentamen in de planning staan. Mijn sociale leven...naja het is meer: sociaal leven, kan je dat eten? Tussen al deze activiteiten door moet ik ook nog gewoon gas geven op de operatiekamer. Dus ik ben druk druk druk...en zal niet heel veel in blogland te vinden zijn. :-( . Hooguit door studie ontwijkend gedrag. 

Fijne feestdagen!

"gezondheid"

Als de chirurgie klaar is en wij gaan uitleiden probeer ik ervoor te zorgen dat het rustig is op de operatiekamer. Radio uit en ouwehoeren over het weekend doe je maar in de koffiekamer. Dan ben ik ineens tegen mijn normale karakter in best wel streng. Het is namelijk erg moeilijk in te schatten hoe wakker een patiënt al is en hoeveel hij of zij meekrijgt. 

Eén keer was de propofolpomp (narcose middel) al een hele tijd uit en de patiënt ademde al 10 minuten zelf. We stonden met het hele anesthesieteam de de patiënt aan te moedigen om de ogen maar eens open te doen. "HALLO daar, word maar eens wakker...de operatie is al een tijdje klaar...JOEHOE...knijp maar eens in mijn hand". De bekende prikkels waarbij veel mensen de ogen open doen hadden geen effect. Zelfs de "Kijk eens wie er is" die één van de anesthesiologen altijd gebruikt in ons ziekenhuis, had geen zin. De anesthesioloog was na 5 minuten aanmoedigen er klaar mee en besloot dat het tijd was om de tube eruit te halen. Voor veel mensen is dat namelijk ook weer een prikkel om goed wakker te worden. Tube ging eruit en ze ademde rustig door...maar ze opende niet haar ogen. We besloten om haar alvast naar haar eigen bed te tillen. NIKS, gewoon verder doorslapen. Ineens vanuit het niets moet de arts assistent een aantal keer niezen. De patiënt opent haar ogen en zegt gezondheid. Dat hadden we allemaal niet zien aankomen en we schieten in de lach. Met een dame die  meer dan klaarwakker is, rijden we naar de uitslaapkamer.

Een soap is er niks bij part IV

De hele week als ik hem zie glimlacht hij naar me en ik moet mijn best doen niet rood te worden. Bij het passeren in de gang of als we met collega's in de lift staan raakt hij me stiekem vluchtig aan. Heel even een hand op mijn rug of een kneepje in mijn arm. Zelf durf ik op de werkvloer niet al te veel actie te ondernemen.

Het is 4 uur 's nachts en ik fiets met een kleine hoeveelheid alcohol in het bloed naar huis. Als ik bijna langs het huis van hem fiets besluit ik een whatsappje te sturen. [fiets langs je huis en ik dacht ik zwaai even] Binnen 30 seconden krijg ik een reactie. [ :-), kopje thee?] Ik neem de eerste de beste afslag richting zijn huis en stuur dat ik eraan kom. Hij doet open met zijn haar door de war en in een stiekem meegenomen OK-broek die hem goed staat. Ik plof op de bank terwijl hij de waterkoker aanzet. We kletsen over normale dingen tot mijn thee op is. Het verbaasd me dat we zo vriendschappelijk met elkaar omgaan en ik sta op om ervandoor te gaan. Als ik mijn fiets heb gepakt zie ik dat hij nog steeds in de deuropening staat. Met mijn fiets aan de hand loop ik naar hem toe en voor ik het weet staan we nog een half uur buiten te kletsen. Steeds vaker vallen er stiltes en kijken we elkaar aan. Ineens zegt hij met een grote glimlach "lastig he, afscheid nemen". Ik glimlach terug en zoen hem kort, "valt wel mee" en ik fiets weg zonder nog iets te zeggen of om te kijken.

To be continued...

Tik hem aan

Ik ben op weg naar de operatiekamer omdat ze bijna klaar zijn met opereren en we binnen nu en een kwartier gaan uitleiden. Op de route ligt de premedicatie en besluit om alvast naar de patiënt te gaan kijken en een infuus te prikken. Als ik daar tijd voor heb probeer ik het wel altijd te doen. Is makkelijk en je kan daarbij alvast iemand bekijken. Wat er ingeramd wordt op school is: de patiënt zelf is de beste monitor!!! Vaak aan de buitenkant kan je al inschatten of iemand moeilijk te intuberen is, of iemand zenuwachtig is, grauwheid van de huid en al dat soort dingen. Sommige dingen kan je niet aan de buitenkant zien... 

Ik wil de patiënt op de premedicatie een hand geven en me voorstellen met mijn vaste riedeltje. "Goedemorgen, ik ben van de anesthesie en zorg straks samen met de dokter voor de slaap en waak gedurende de ingreep. Ik kom alvast even kijken voor een infuus" In bed zie ik een ouder iemand liggen. Zelf gok ik dat die meneer ergens rond de 70 is. Ik geef een hand en in plaats van het traditionele handen schudden doet hij een handgreepritueel die de gemiddelde tiener meester is. Ik moet enorm lachen en zeg dat hij de box helemaal vergeet aan het einde en dat we die wel moeten doen. Dus met pretogen zegt hij "tik hem aan". Ik geef verbaasd en lachend een box tegen de in de lucht stekende vuist. "Meneer u bent bij deze gepromoveerd tot de coolste patiënt van de dag...maar ik moet nu toch even kijken voor het infuus". 

(meneer bleek zelfs achter in de 80 te zijn)

Een soap is er niks bij...part III

Het is maandagochtend en ik bekijk het OK-programma van die dag. Gelukkig sta ik ingedeeld op een OK met een aantal leuke ingrepen met gezellige collega's. De vreugde is nog hoger als ik zie dat er geen arts-assistent bij de anesthesie staat ingedeeld, wat betekent dat ik lekker veel kan doen. Bijna fluitend loop ik naar OK en ga aan het werk. Net iets over half 8 komt de anesthesioloog binnen...gevolgd door een assistent. KUT. Ik voel dat mijn wangen verkleuren als ik zie dat de assistent is wiens huis ik vrijdagnacht ben ontvlucht. Vrolijk zegt de anesthesioloog "Hij was niet ingedeeld, dus ik dacht ik neem hem maar mee. Jullie regelen het vandaag wel allemaal samen he?!". Hij glimlacht ongemakkelijk waardoor ik nog iets roder wordt. Professioneel als we zijn spreken we de eerste patiënt door en maken we afspraken over wie wat gaat doen. Hij gaat aan het hoofd staan en zorgt voor de ademweg en ik zal de spuitjes hanteren. Geroutineerd doen we ons riedeltje. "Neemt u maar een DIEPE zucht......goedzo" "Het slaapmiddel komt eraan. Denkt u maar aan iets leuks...Ja, het kan een beetje prikken in de hand. Dat hoort erbij en trekt zo weg.....slaap lekker, we zullen goed voor u zorgen...". De slaap komt, de ademhaling stopt en hij begint met de kapbeademing. Ik mag de spierverslapper geven en we moeten een paar minuten wachten tot deze werkt. Op dat moment durf ik hem pas weer aan te kijken. Hij vraagt zachtjes of ik nog veilig ben thuisgekomen vrijdagnacht... 

Na de inleiding stelt de anesthesioloog voor dat wij maar even samen koffie moeten gaan drinken. We lopen samen naar buiten, hij stamelt iets over opzoeken op de computer en loopt weg. Onderweg naar de koffiekamer bedenk ik mij dat mijn brood nog in mijn kluisje ligt en dat ik naar boven moet. Vloekend slof ik naar de lift en terwijl ik sta te wachten check ik mijn facebook. Uiteraard heeft niemand nog op dit achterlijk vroege tijdstip gereageerd op mijn pas geplaatste foto's. In de lift leun ik tegen de wand aan. Nee toch, stopt de lift ook nog op de 2e. Hij stapt in en komt naast me staan. Zwijgend groeit de spanning tussen ons terwijl de lift gevoelsmatig er eeuwen over doet om boven te komen. Als we er bijna zijn ga ik alvast voor de deur staan om snel weg te kunnen lopen. Hij gaat achter mij staan, raakt me niet aan maar ik kan zijn lichaamswarmte voelen. Net voordat de deuren opengaan kust hij me zo zacht in mijn hals dat er kippenvel over mijn hele lichaam verschijnt. Hij loopt langs me de lift uit en laat mij verbouwereerd achter.

To be continued...

Begin de dag met een dansje...

Als ik 's ochtends de OK binnenkom is de eerste handeling het anesthesietoestel uitzetten voor controles. Vervolgens, in de tijd dat deze opnieuw opstart sluit ik mijn Ipod aan op de geluidsinstallatie en zet ik een gezellig muziekje aan. Momenteel zit ik in de wat (oudere) hardere muziek fase. Dit zijn een aantal van mij favoriete OK-opstart-nummers.

Gooi je haar los en maak me gek...